Ratten, muizen en andere knagers

Doortje

„Eentje dan, maar dat is echt het uiterste!" had Merels moeder
gezegd toen Merel met de kartonnen doos aankwam waar Doortje
met krassende pootjes in heen en weer scharrelde.
Eigenlijk mocht Merel geen muis. Daar hadden ze het toch uitge-
breid over gehad, zei haar moeder. Maar Doortje was zo lief, met die
zachte witte haartjes en dat friemelende neusje, dat Merel het
gewoon had gedaan.

Van haar vriendinnetje, die wel tien muizen had, kreeg ze Doortje.
Met een kartonnen doos erbij en een stukje kaas voor onderweg.
Voorzichtig liep Merel met de doos naar huis. „Ze blijft bij mij!" zei
ze telkens, om vast te oefenen voor thuis. En als het niet mocht, dan
zou er iets heel ergs gebeuren, al wist Merel nog niet precies wat.
Maar het mocht. Snel, voor haar moeder andere ideeën zou krijgen,
bracht Merel Doortje naar haar kamer.

Dat was een week geleden. En nu heeft Merel een probleem. Een
groot probleem, want Doortje is weg. Sinds gisteravond al. Toen had
ze Doortje over haar bed laten lopen. Merel had de kartonnen doos
op zijn kant op haar bed gezet en eerst had Doortje een hele tijd
doodstil gezeten. Met haar koppie net buiten de rand van de doos.
Haar oogjes een beetje dichtgeknepen en haar roze neusje snuffe-
lend heen en weer. Eindelijk begon Doortje voorzichtig van de doos
weg te lopen. Een klein wit bolletje op een deken als een voetbal-
veld. Merel kon Doortjes kriebelende pootjes erdoorheen voelen.
Snuffelend scharrelde Doortje rond, tot ze vlak bij Merel kwam.
Even stond ze stil. Toen kwam ze opeens op haar achterpoten over-
eind, zodat Doortjes snuitje vlak bij Merels gezicht was.
Een beetje verbaasd keken ze elkaar aan.

„Dag Doortje," zei Merel en aaide met haar vinger zachtjes over

Doortjes vachtje. Het voelde warm aan.

Maar toen Merel even later haar tanden ging poetsen, was Doortje
opeens weg, ook al had Merel bijna de hele tijd in de spiegel geke-
ken of het goed ging.

Als ze het aan haar moeder gaat vertellen, begint die natuurlijk weer
te zeuren. Dus moet Merel het zelf oplossen. Merels vriendin heeft
gezegd dat muizen zich wel vaker verstoppen.
„Doortje zal wel ergens in een warm hoekje zitten," zei ze. „Maar als
ze goed te eten van je krijgt komt ze wel bij je terug."
„Doortje, Doortje," roept Merel, zachtjes. Ze kijkt onder haar deken,
helemaal tot aan het eind waar ze zelf nooit komt. Geen Doortje.
Onder de kast, in de lade met sokken. „Doortje, Doortje, kom dan."
Peinzend kijkt Merel haar kamer rond. Ze kan niet weg zijn, dat
weet ze gewoon, want Doortje krijgt van haar het lekkerste dat er is
voor muizen. Kaas natuurlijk en als niemand kijkt de mooiste stuk-
jes uit de vleeswarendoos.

Merel ploft in de stoel bij haar bureau om eens stevig na te denken.
Een muziekje erbij. Ze loopt naar het stopcontact om de stekker van
de radio erin te doen, maar wanneer ze die van de grond pakt houdt
ze een afgebroken stuk draad in haar handen. Ook dat nog. Nijdig
haalt ze een stapeltje boeken naar voren uit de boekenkast waar de
draad achterlangs loopt. En nog een stapeltje. En dan ziet ze het.
Even blijft ze er stil naar kijken. Op de plek waar ze de boeken heeft
weggehaald ligt een bergje papiersnippers. En een rijtje boeken dat
nog in de kast staat is aan de achterkant niet meer recht zoals boeken
horen, maar rond, als een halve maan. Die halve maan is een holle-
tje. Het snoer van de radio, dat in de weg zat, is doorgeknaagd. En
in het halve maanholletje is van papiersnippers een bedje gemaakt.
Daarop ligt Doortje, lekker te slapen.
„Krijg nou wat," mompelt Merel.

Verstopt in Doortjes zachte witte haartjes liggen één, twee, drie...
zès wriemelende kleine beestjes.

„Ik heb jonkies!" roept Merel. Dan doet ze snel haar hand voor haar
mond en kijkt naar de deur. Voorzichtig loopt ze ernaartoe, doet
hem op een kier en kijkt op de gang. Niemand. Ze doet de deur